Een verhaal dat ik schreef

Schrijven vind ik geweldig om te doen en ik schrijf dan ook van alles; van blogposts tot verhalen. Je zou het echt mijn passie kunnen noemen. Kort geleden heb ik meegedaan aan een landelijke schrijfwedstrijd voor scholieren. Helaas ben ik uiteindelijk niet genomineerd voor één van de prijzen, maar toch ben ik wel erg blij dat ik heb meegedaan, want het was een hele leuke ervaring en een goede oefening. Er was trouwens een thema waar het verhaal over moest gaan en dat was ‘de overstap’. Het leek me wel leuk om mijn verhaal nog even op mijn blog te delen. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

Ik weet niet hoe het ooit zover heeft kunnen komen. Hoe heb ik ooit zo stom kunnen zijn? In één dag is mijn leven compleet veranderd. Ik heb het helemaal verknald. Als papa, mama, mijn vrienden en de rest van mijn familie zouden weten wat er vannacht is gebeurd, dan zouden ze waarschijnlijk niks meer met me te maken willen hebben. Maar ik kan het niet meer terugdraaien. En nu moet ik weg. Het is te risicovol om hier te blijven. Als de waarheid boven water komt, dan is mijn leven voorbij. Dus nu ben ik op mijn slaapkamer mijn zwarte rugzak aan het inpakken. Kleding, een boek en mijn portemonnee met al mijn spaargeld erin, ik stop het er allemaal in.

Zodra ik mijn tas dichtgeritst heb, schuif ik hem van mijn bed af, op de grond en plof ik zelf op mijn bed neer. Ik sluit mijn ogen en denk diep na. Ik denk na over wat er allemaal is gebeurd afgelopen nacht. Ik denk na over de fouten die ik gemaakt heb. Gistermiddag leek mijn leven nog zo goed te gaan. Ik had afgesproken met een vriendin van me, Benthe. We kennen elkaar nog maar een paar maanden, maar het lijkt alsof ik haar al veel langer ken. Met haar kan ik het altijd heel gezellig hebben. Ze is één van mijn beste vriendinnen. Tenminste dat dacht ik. Dat dacht ik tot vannacht, want toen is alles veranderd. We hadden besloten om uit te gaan en we gingen naar de nieuwe club ‘Tomorrowland’. Het was maar 10 minuten fietsen en we waren wel benieuwd. Even later stonden we in de club en er hing al gelijk een top sfeer. Na veel uren gedanst, geflirt en de nodige glazen bier gedronken te hebben, besloten we weer terug naar mijn huis te gaan. We hadden echt een top nacht gehad. Een paar minuten later fietsten we door het bos richting mijn huis. Plotseling schreeuwde Benthe keihard “stop!”. Ik remde meteen af en viel nog net niet van mijn fiets af. “Hoezo, wat is er?” vroeg ik haar. “Geef me je Iphone en je pinpas met je pincode,” beval ze me ineens. “Benthe waarom doe je dit? We zijn toch vriendinnen?” zei ik geschokt. “Oh kom op, geloof je nou echt dat ik ooit echt vriendinnen met jou heb willen zijn? De enige reden dat ik met je omging was, omdat je rijk bent en ik wel wat geld kan gebruiken. En als jij mij nu niet geeft waar ik zonet om vroeg, weet de hele school maandag al jouw geheimen,” zei ze. Ik wist niet wat ik meemaakte, maar van één ding was ik zeker, ik zou zeker niet meewerken. Wat een rotstreek van haar. “Nee,” zei ik. Haar ogen schoten vuur en plotseling begon ze me te slaan en te schoppen. Ze kreeg het al snel voor elkaar om me op de grond te duwen. Liggend in de modder probeerde ik haar van me af te duwen, maar dat lukte me niet. Ik kon nog maar aan één ding denken. In mijn jaszak zat een sleutelbos met een zakmes eraan. Alles ging ineens zo snel. Ik opende mijn jaszak, pakte het mes en stook haar in haar borstkas. Plotseling stopte het slaan en schoppen en Benthe viel naast mij op de grond. Ik keek naast me en daar zag ik een bloedende Benthe liggen. Ik was zo geschokt over wat ik gedaan had. Ik moest daar zo snel mogelijk vandaan. Ik fietste snel weg. En Benthe liet ik daar achter in het bos.

Ik loop de trap af, de keuken in. Ik stop nog een pakje crackers en een flesje water in mijn tas. Ook leg ik een briefje op het aanrecht, dat ik net op mijn kamer nog even heb geschreven voor papa en mama. In de brief staat dat het me spijt, dat ik ben weggelopen en dat ondanks dat ik ze niet kan vertellen waarom, ik hoop dat ze me toch ooit kunnen vergeven en hopelijk ook vergeten. Ik loop naar de gang en ik werp nog snel een blik in de spiegel. Onder mijn ogen zijn grote wallen zichtbaar. Afgelopen nacht heb ik ook amper kunnen slapen. Met mijn rugzak om loop ik door de deur naar buiten en ik doe de deur weer op slot. Ik loop richting het station. Daar woon ik gelukkig dichtbij. Ik kijk nog één keer achterom naar het huis waar ik ben opgegroeid, het huis wat ik waarschijnlijk nooit meer terug zal zien.

Even later zit ik in de trein. Ik heb gekozen voor een plekje bij het raam. Ik leun met mijn hoofd tegen het raam aan. Alles flitst voorbij net zoals de gebeurtenissen van afgelopen nacht. Ik dommel langzamerhand weg en droom over voorbijflitsende landschappen.

Het lijkt alsof iemand me steeds aan het porren is. Ik geef een duw terug, maar het houd niet op. Dus ik open mijn ogen en er zit een oude vrouw naast me. “Gaat alles wel goed met je meisje? Je begon ineens te huilen.” Ik zal wel een nachtmerrie hebben gehad, die te maken had met afgelopen nacht. “Oh,” is alles wat ik kan zeggen. “Is er iets waar je het moeilijk mee hebt? Praat erover met me, meisje. Ik help je graag. Je zou niet moeten huilen, maar glimlachen,” zegt de oude vrouw. “Ja, ik heb iets ontzettend stoms gedaan en nu ben ik bang voor wat er nu gaat gebeuren en ik ben bang dat mijn familie en vrienden me nooit meer willen zien,” flap ik er ineens uit en ook lopen er plotseling een paar tranen over mijn wangen. De vrouw geeft me een knuffel. “Ren niet weg van je problemen, want dan zullen ze je altijd blijven achtervolgen. Kom je problemen onder ogen. Je familie en vrienden houden van je, wat je ook doet. Ga naar huis, meisje.”

Bij het eerstvolgende station stap ik over op de trein terug naar huis. Ik ga dit onder ogen komen.

4 Comments

  1. Roos | Soitsrose 14.02.2017

    Wat mooi!

    Beantwoorden
  2. Rahma 14.02.2017

    Wauw je hebt dit heel mooi geschreven! Je hebt echt talent!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *